Do druku nr 2165 - opinia Pracodawcy RP

Opinię złożyła Pracodawcy RP — ogólnopolska organizacja pracodawców i przedsiębiorców. Pismo datowane na 9 lutego 2026 r. zostało skierowane do Marszałka Sejmu. Motywacją jest ochrona firm wodociągowych przed — zdaniem organizacji — nadmiernymi i niemożliwymi do spełnienia obowiązkami prawnymi.

Dla każdego, kto pije wodę z kranu, projekt ustawy dotyczy przede wszystkim szybkości informowania o zagrożeniach. Jeśli firma wodociągowa wykryje zanieczyszczenie, nowe przepisy zobowiązują ją do zgłoszenia tego inspektorom sanitarnym już po 2 godzinach — co w teorii powinno przyspieszyć ostrzeżenie mieszkańców.

Pracodawcy RP ostrzegają jednak przed skutkiem odwrotnym do zamierzonego: w sytuacji kryzysowej technicy musieliby jednocześnie usuwać awarię i wypełniać formalne raporty w bardzo krótkim czasie. Jeśli firma nie zdąży z raportem, może ponieść konsekwencje prawne — a koszty kar i nowych obowiązków administracyjnych ostatecznie mogą odbić się na cenach wody dla mieszkańców.

Jeśli jesteś klientem wodociągu miejskiego lub gminnego — spór w tej opinii dotyczy tego, czy twój dostawca wody powinien odpowiadać za jakość wody w rzece kilometrami powyżej ujęcia, czy tylko w samym miejscu, gdzie ją pobiera. Pracodawcy RP twierdzą, że pierwsze jest niemożliwe bez odpowiednich narzędzi.

Niniejszy dokument sam w sobie jest opinią złożoną przez Pracodawców RP w toku prac nad projektem ustawy. Organizacja formułuje trzy zasadnicze zastrzeżenia: po pierwsze, nierealny 2-godzinny termin zgłoszenia incydentu bez jasnej metodologii liczenia czasu; po drugie, błędne przeniesienie do polskiego prawa przepisów unijnej dyrektywy, która odpowiedzialność za monitorowanie obszarów zasilania powierza organom państwowym, nie firmom; po trzecie, zacieranie granic kompetencyjnych między dostawcami wody a Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie. W analizowanym dokumencie nie przywołano stanowisk innych instytucji ani wyników konsultacji społecznych — ocena pochodzi wyłącznie od Pracodawców RP.

Projekt ustawy, którego dotyczy ta opinia, nie zawiera Oceny Skutków Regulacji w analizowanym dokumencie. Na podstawie argumentów Pracodawców RP można wskazać następujące praktyczne skutki wdrożenia przepisów w obecnym brzmieniu:

Firmy wodociągowe będą musiały prowadzić monitoring znacznie szerszych obszarów niż dotychczas — nie tylko wody w miejscu jej poboru, ale potencjalnie całych zlewni rzecznych. Konieczne stanie się też wdrożenie systemu raportowania, który pozwoli dotrzymać 2-godzinnego terminu zgłoszenia do inspekcji sanitarnej, co wymaga zmian organizacyjnych, kadrowych i technicznych.

Państwowa Inspekcja Sanitarna będzie otrzymywać szybsze zgłoszenia od dostawców wody, co może poprawić reakcję na zagrożenia dla zdrowia publicznego. Pracodawcy RP wskazują jednak, że nakładanie obowiązku monitorowania zlewni na firmy — zamiast na Wody Polskie, które już mają do tego narzędzia — generuje systemową niespójność i może prowadzić do sporów o to, kto za co odpowiada.

Polska na tle UE: zdaniem Pracodawców RP przepisy są surowsze niż wymaga tego unijna dyrektywa, co ich zdaniem obniża konkurencyjność polskich firm wodociągowych wobec podmiotów z innych krajów Unii Europejskiej.

Opinia wpłynęła do Sejmu 14 lutego 2026 r. Dotyczy projektu ustawy zmieniającej przepisy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, procedowanego w Sejmie X kadencji. Projekt stanowi wdrożenie unijnej dyrektywy z 2020 r. o jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Inicjatywa ustawodawcza pochodzi od grupy posłów.

Spór koncentruje się wokół dwóch kwestii. Pierwsza: kto powinien monitorować obszary zasilania ujęć wodnych — Pracodawcy RP uważają, że to zadanie dla Wód Polskich, które zarządzają rzekami i wydają pozwolenia na pobór wody, nie dla firm wodociągowych, które nie mają technicznych możliwości monitorowania całych zlewni. Druga: czy 2 godziny na zgłoszenie incydentu to termin realny — obrońcy projektu mogą argumentować, że szybkie informowanie inspekcji sanitarnej to kwestia ochrony życia i zdrowia mieszkańców; pracodawcy odpowiadają, że w kryzysie priorytety techników powinny być inne, a brak jasnych reguł liczenia czasu stwarza ryzyko mimowolnych naruszeń prawa.