Sprawozdanie Komisji Polityki Senioralnej, Komisji Polityki Społecznej i Rodziny oraz Komisji Zdrowia o rządowym projekcie ustawy o koordynacji opieki długoterminowej i osobach starszych.

Trzy sejmowe komisje - ds. polityki senioralnej, polityki społecznej i rodziny oraz zdrowia - rekomendują Sejmowi przyjęcie rządowego projektu ustawy, który po raz pierwszy w jednej regulacji porządkuje pomoc dla osób starszych wymagających wsparcia w codziennym funkcjonowaniu. Projekt wprowadza koordynatorów opieki długoterminowej działających w powiatach, nakłada na administrację obowiązek stałego monitorowania sytuacji seniorów w Polsce oraz ustanawia nowe świadczenie - bon senioralny. W zamian uchylona zostaje dotychczasowa, uznana za niewystarczającą ustawa o osobach starszych z 2015 roku.

• Powstaje nowa funkcja w każdym powiecie - koordynator opieki długoterminowej (kierownik powiatowego centrum pomocy rodzinie albo miejskiego ośrodka pomocy społecznej), który doradza seniorom i ich rodzinom, gdzie i jak uzyskać pomoc, i publikuje na stronie internetowej informacje o dostępnych usługach oraz przewidywanym czasie oczekiwania.
• Wprowadzony zostaje bon senioralny - nowe świadczenie w formie usług opiekuńczych (pomoc w codziennych czynnościach, higiena, kontakt z otoczeniem) dla osób, które ukończyły 65 lat, mają dochód nieprzekraczający 3410 zł miesięcznie i nie korzystają już z innej całodobowej opieki; realizują je gminy.
• Szpitale, przychodnie i ośrodki pomocy społecznej będą musiały wzajemnie i bez zbędnej zwłoki informować się o osobach, które mogą potrzebować opieki długoterminowej.
• Rząd co roku będzie musiał przygotowywać i publikować sprawozdanie o sytuacji osób starszych w Polsce (m.in. dochody, mieszkania, zdrowie, aktywność).
• Znika ustawa o osobach starszych z 2015 roku - zastępuje ją ta nowa, szersza regulacja.

Projekt zgłosił rząd (Rada Ministrów) jako projekt rządowy. Nad ostatecznym kształtem ustawy pracowały trzy komisje sejmowe - ds. polityki senioralnej, polityki społecznej i rodziny oraz zdrowia - które wspólnie przygotowały sprawozdanie rekomendujące jego przyjęcie.

Jeśli masz ponad 65 lat, twój miesięczny dochód nie przekracza 3410 zł i potrzebujesz pomocy w codziennych sprawach - ubieraniu się, przygotowaniu posiłków, higienie czy kontakcie z lekarzem - będziesz mógł złożyć w swojej gminie wniosek o bon senioralny, czyli opłacone przez państwo usługi opiekuńcze. Bon nie przysługuje jednak osobom, które już korzystają z innej stałej, całodobowej opieki (np. w domu pomocy społecznej). Jeśli opiekujesz się starszym rodzicem lub bliską osobą bez wynagrodzenia jako tzw. opiekun nieformalny, twoja gmina lub powiat powinny zaproponować ci szkolenia, grupy wsparcia, konsultacje psychologiczne albo czasowe zastępstwo, żebyś mógł odpocząć. Jeśli nie wiesz, gdzie szukać pomocy dla starszego członka rodziny, w każdym powiecie ma teraz działać jedna osoba - koordynator - która doradzi, jakie usługi są dostępne w okolicy i jak długo trzeba na nie czekać.

Do przekazanego materiału nie dołączono opinii zewnętrznych instytucji (np. Prokuratora Generalnego, Sądu Najwyższego czy organizacji branżowych) ani wyników konsultacji społecznych.

Ustawa sama określa limit wydatków budżetu państwa na jej realizację w latach 2026-2035 na łączną kwotę 4698,6 mln zł. Największa część tych pieniędzy - od 100 mln zł w 2026 r. do ponad 523 mln zł rocznie od 2030 r. - trafi do budżetów wojewodów jako dotacje dla gmin realizujących bon senioralny; niewielka kwota (rosnąca z 0,18 mln zł do 0,87 mln zł rocznie) pokryje koszty obsługi organu odpowiedzialnego za politykę senioralną. Jeśli wydatki w danym roku przekroczą limit, ma zadziałać mechanizm korygujący ograniczający koszty. Gminy zyskują nowe zadanie zlecone przez państwo (bon senioralny, w pierwszej kolejności tam, gdzie dotąd nie było usług opiekuńczych dla seniorów), a powiaty muszą wyznaczyć koordynatora opieki długoterminowej w ramach istniejących struktur, bez tworzenia nowego urzędu.

Sprawozdanie z 2 czerwca 2026 r. przygotowane przez trzy komisje sejmowe kończy ich wspólne prace nad rządowym projektem (X kadencja, druk 2579) i kieruje go do dalszego etapu prac w Sejmie. Ustawa ma wejść w życie po 14 dniach od ogłoszenia, z wyjątkiem jednego przepisu dotyczącego Narodowego Funduszu Zdrowia, który zacznie obowiązywać po 6 miesiącach.