Wniosek Prezydenta RP o ponowne rozpatrzenie ustawy z dnia 15 maja 2026 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw.

Prezydent Karol Nawrocki odmówił podpisania ustawy, która zmienia zasady finansowania leczenia w publicznej służbie zdrowia, i odesłał ją z powrotem do Sejmu do ponownego rozpatrzenia. Nie kwestionuje całej ustawy - problemem jest dla niego jeden zapis, dopisany dopiero w trakcie prac w Sejmie, który wydłuża czas, w jakim lekarze i pielęgniarki przyjeżdżający z Ukrainy w uproszczonej procedurze muszą wykazać się znajomością języka polskiego.

• Prezydent popiera i nie kwestionuje przepisów porządkujących finansowanie leczenia antyretrowirusowego (przeciw wirusowi HIV) u osób bez ubezpieczenia zdrowotnego - koszty ma pokrywać budżet państwa.
• Popiera też uporządkowanie finansowania leczenia przewlekłego WZW C u osób odbywających karę w zakładach karnych.
• Sprzeciwia się wydłużeniu do 1 maja 2027 r. terminu, w którym lekarze, lekarze dentyści, pielęgniarki i położne z Ukrainy pracujący na uproszczonych zasadach muszą przedstawić dokument potwierdzający znajomość polskiego na poziomie co najmniej B1.
• Wskazuje, że ten zapis dopisano dopiero na etapie prac sejmowej komisji zdrowia, poza pierwotnym projektem rządowym i bez konsultacji z samorządem lekarskim oraz pielęgniarskim.

Wniosek złożył Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Karol Nawrocki, korzystając ze swojego konstytucyjnego prawa do odmowy podpisania ustawy. Do reprezentowania go w tej sprawie w Sejmie upoważnił Szefa Kancelarii Prezydenta Zbigniewa Boguckiego. Powodem jest sprzeciw wobec wydłużenia terminu weryfikacji języka polskiego u medyków z Ukrainy oraz zastrzeżenia co do sposobu wprowadzenia tego przepisu.

Jeśli korzystasz z opieki zdrowotnej i trafiasz do lekarza lub pielęgniarki, którzy przyjechali z Ukrainy i pracują na uproszczonych zasadach, to od wyniku tego sporu zależy, jak szybko taka osoba będzie musiała formalnie udowodnić znajomość polskiego - a więc jak łatwo dogadacie się na wizycie. Jeśli jesteś osobą żyjącą z wirusem HIV lub chorujesz na WZW C i nie masz ubezpieczenia zdrowotnego, w tym jeśli przebywasz w zakładzie karnym, ta część ustawy nie jest sporna - obie strony sporu zgadzają się, że takie leczenie ma być finansowane z budżetu państwa.

Naczelna Rada Lekarska w stanowisku z 30 stycznia 2026 r. wskazała, że znajomość języka polskiego na poziomie co najmniej B2 powinna być standardem dla osób udzielających świadczeń zdrowotnych polskim pacjentom. Prezes Naczelnej Rady Lekarskiej w piśmie do prezydenta z 6 maja 2026 r. sprzeciwił się dalszemu przedłużaniu terminu, oceniając wymóg poziomu B1 jako absolutne minimum, którego odraczanie zagraża bezpieczeństwu pacjentów - prezydent w swoim wniosku wprost przyznaje rację temu stanowisku. Legislatorzy pracujący nad ustawą w sejmowej i senackiej komisji zdrowia zwracali też uwagę, że sporny przepis wprowadzono poprawką komisyjną, co budzi wątpliwości co do zachowania konstytucyjnego trybu uchwalania prawa.

Dokument nie zawiera Oceny Skutków Regulacji - to pismo prezydenta, a nie projekt ustawy, więc takiej oceny nie musi mieć. W praktyce najważniejszy skutek jest proceduralny: ustawa wraca teraz do Sejmu, który musi zdecydować, czy odrzucić stanowisko prezydenta większością trzech piątych głosów. Jeśli się to nie uda, cała ustawa - łącznie z popieranymi przez prezydenta przepisami o leczeniu HIV i WZW C - nie wejdzie w życie. Prezydent zapowiedział też, że sam złoży w Sejmie osobny projekt ustawy, który wprowadzi te niesporne rozwiązania.

Ustawę uchwalił Sejm 15 maja 2026 r. (235 głosów za, 22 przeciw, 182 wstrzymujących się), a Senat przyjął ją bez poprawek 21 maja 2026 r. Prezydent odmówił podpisu 11 czerwca 2026 r. i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Sejm.

Spór dotyczy dwóch kwestii naraz. Merytorycznie - czy lekarze i pielęgniarki z Ukrainy pracujący na uproszczonych zasadach powinni mieć więcej czasu na wykazanie znajomości polskiego, czy raczej zagraża to bezpieczeństwu pacjentów. Proceduralnie - czy dopisanie tego przepisu dopiero w komisji sejmowej, poza pierwotnym projektem rządowym i bez konsultacji z samorządem lekarskim, było zgodne z konstytucyjnymi zasadami uchwalania ustaw. Samą ustawę w Sejmie poparło tylko 235 ze 439 głosujących posłów, a aż 182 wstrzymało się od głosu, co pokazuje brak jednomyślności także w samym Sejmie.