Uchwała Senatu w sprawie ustawy o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw.

Te poprawki dotyczą przede wszystkim osób leczących się z uzależnienia od opioidów metodą substytucyjną (np. w programach metadonowych) oraz placówek, które takie leczenie prowadzą. Jeśli jesteś pacjentem takiego programu, doprecyzowanie przepisów oznacza, że nie zapiszesz się jednocześnie do dwóch programów naraz — to ma chronić przed niebezpiecznym mieszaniem terapii i lekarstw. Jeśli prowadzisz ośrodek leczenia uzależnień, a marszałek województwa lub Dyrektor Generalny Służby Więziennej cofnie ci zgodę na prowadzenie leczenia, stracisz prawo do dalszego przyjmowania pacjentów od razu, bez okresu przejściowego. Dla osoby, która nie korzysta z leczenia uzależnień, te zmiany są praktycznie niezauważalne — to głównie porządkowanie języka ustawy, żeby urzędy i lekarze nie mieli wątpliwości, jak ją stosować.

Do druku nie dołączono opinii zewnętrznych instytucji (np. Prokuratora Generalnego, Krajowej Rady Izb Rolniczych czy Narodowego Banku Polskiego) ani konsultacji społecznych. Uzasadnienie poprawek to własna analiza prawna Senatu, oparta na ogólnych zasadach poprawnej legislacji i wcześniejszych wytycznych Rządowego Centrum Legislacji dotyczących precyzyjnego formułowania przepisów.

Ten dokument to poprawki Senatu do już uchwalonej ustawy, a nie nowy projekt — nie zawiera więc Oceny Skutków Regulacji (OSR) ani żadnych szacunków kosztów czy liczby osób, których to dotyczy. Większość poprawek porządkuje język przepisów bez wpływu na budżet państwa czy prawa obywateli. Jedyny praktyczny skutek: ośrodki, którym cofnięto zgodę na prowadzenie leczenia substytucyjnego, przestaną działać od razu po wydaniu takiej decyzji, a nie dopiero po pewnym czasie.

Sejm uchwalił ustawę 11 czerwca 2026 r., a Senat rozpatrzył ją i uchwalił do niej 9 poprawek 25 czerwca 2026 r. Teraz poprawki trafią z powrotem do Sejmu, który zdecyduje, czy je przyjąć, odrzucić w całości lub w części.