Sejm oddał hołd bohaterom Czerwca 1976 roku

Projekt zgłosili posłowie, kierując go do Komisji Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Środków Przekazu. Sprawozdawczynią była posłanka Elżbieta Gapińska. Celem było uczczenie 50. rocznicy wydarzeń Czerwca 1976 roku.

Uchwała nie nakłada na nikogo obowiązków ani nie daje nikomu nowych praw czy pieniędzy — nie zmienia żadnej ustawy podatkowej, socjalnej ani administracyjnej. Jej znaczenie jest symboliczne i dotyczy przede wszystkim żyjących uczestników protestów z czerwca 1976 roku w Radomiu, Płocku i Ursusie oraz rodzin osób represjonowanych i zmarłych w tamtych wydarzeniach. Dla nich to oficjalne, państwowe potwierdzenie, że ich sprzeciw był aktem odwagi, a nie — jak twierdziły władze PRL — wybrykiem warchołów. Dokument nie podaje, ilu żyjących świadków tamtych wydarzeń jest dziś w Polsce.

Głosowanie było jednomyślne: 437 posłów za, 0 przeciw, nikt się nie wstrzymał (przy 23 nieobecnych). Za głosowały wszystkie kluby bez wyjątku: PiS (177), KO (151), PSL-TD (31), Konfederacja (15), Polska2050 (13), Lewica (19), Centrum (14), Razem (4), Demokracja (4), Konfederacja KP (3) oraz posłowie niezrzeszeni (6). Upamiętnienie ofiar Czerwca '76 nie wywołało żadnego sporu politycznego — to rzadki przykład pełnej zgody ponad podziałami.

Uchwała nie ma mocy ustawy i nie tworzy żadnych nowych przepisów ani wydatków budżetowych — dokument nie zawiera Oceny Skutków Regulacji (OSR), bo jako deklaracja jej nie wymaga. Jej skutek jest symboliczny i polityczny: to oficjalne stanowisko Sejmu, do którego mogą odwoływać się historycy, szkoły, samorządy i muzea przy organizacji rocznicowych obchodów Czerwca 1976 roku oraz przy upamiętnianiu początków opozycji demokratycznej w PRL.

Poselski projekt wpłynął 27 marca 2026 r., 14 kwietnia trafił do I czytania w Komisji Kultury, komisja przyjęła go 12 maja, a 19 czerwca 2026 r. Sejm uchwalił go w II czytaniu, bez poprawek i bez sprzeciwu.