Rozporządzeniem Ministra Edukacji z dnia 7 kwietnia 2025 roku w sprawie sposobu nauczania szkolnego oraz zakresu treści dotyczących wiedzy o życiu seksualnym człowieka, o zasadach świadomego i odpowiedzialnego rodzicielstwa, o wartości rodziny, życia w fazie prenatalnej oraz metodach i środkach świadomej prokreacji zawartych w podstawie programowej kształcenia ogólnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 467) od roku szkolnego 2025/2026 został wprowadzony nowy przedmiot „edukacja zdrowotna” na II etapie edukacyjnym w klasach IV–VIII szkoły podstawowej, w klasach I–III liceum ogólnokształcącego, w klasach I–III technikum oraz w szkole branżowej I stopnia.
Podstawa programowa tego przedmiotu została określona w rozporządzeniu Ministra Edukacji z dnia 6 marca 2025 roku zmieniającym rozporządzenie w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz podstawy programowej kształcenia ogólnego dla szkoły podstawowej, w tym dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym, kształcenia ogólnego dla branżowej szkoły I stopnia, kształcenia ogólnego dla szkoły specjalnej przysposabiającej do pracy oraz kształcenia ogólnego dla szkoły policealnej (Dz. U. z 2025 r. poz. 378).
Wprowadzenie przedmiotu edukacja zdrowotna, a zwłaszcza niektóre jego treści wywołały liczne dyskusje i kontrowersje opinii publicznej, a także wzbudziły sprzeciw wielu rodziców.
Art. 6 ust. 1–3 przywołanego wyżej rozporządzenia ministra edukacji z dnia 7 kwietnia 2025 r. przewiduje możliwość zgłoszenia do 25 września danego roku szkolnego w formie pisemnej dyrektorowi szkoły rezygnacji z udziału w zajęciach z edukacji zdrowotnej przez ucznia pełnoletniego, a w przypadku ucznia niepełnoletniego – przez jego rodziców.
Ze wstępnych informacji wynika, że zdecydowana większość uczniów w polskich szkołach nie będzie w roku szkolnym 2025/2026 uczęszczać na zajęcia z przedmiotu edukacja zdrowotna wskutek rezygnacji zgłoszonej w wyznaczonym terminie do 25 września 2025 roku dyrektorom szkół przez ich rodziców lub – w przypadku uczniów pełnoletnich – przez nich samych.
Dane przekazane bezpośrednio do mojego biura poselskiego – w odpowiedzi na moją interwencję poselską BPB.Int.24/25 z dnia 26 września 2025 roku – przez dyrektorów 200 szkół z województwa podlaskiego, co stanowi około 25% wszystkich szkół funkcjonujących w naszym województwie, wskazują, że w przypadku szkół podstawowych rezygnacja z udziału w zajęciach z edukacji zdrowotnej objęła ponad 68% uczniów, w przypadku liceów ogólnokształcących około 97%, w przypadku techników 90%, a w przypadku szkół branżowych – około 82%. Oznacza to, że średnio około 75% uczniów zrezygnowało z udziału w zajęciach z tego przedmiotu.
Wszystko wskazuje na to, że w całym kraju większość rodziców uczniów polskich szkół i uczniów pełnoletnich odrzuciła reklamowany przez MEN i rząd koalicji 13 grudnia przedmiot pod nazwą „edukacja zdrowotna”.
Nie da się tego inaczej zinterpretować niż jako rozminięcie się rządu i Ministerstwa Edukacji Narodowej odpowiedzialnego za edukację młodego pokolenia z oczekiwaniami społecznymi i akceptacją rodziców oraz ich prawem do edukacji swoich dzieci.
Nie ulega także wątpliwości, że jest to klęska i kompromitacja Pani Minister jako ministra edukacji. W moim przekonaniu, a także według opinii rodziców, nauczycieli i samorządowców, z którymi miałem możliwość o tym rozmawiać, zaistniała sytuacja powinna być wystarczającym powodem do rezygnacji przez Panią z zajmowanego stanowiska, a jeśli takiej decyzji Pani nie podejmie – podstawą do odwołania Pani z tej funkcji przez prezesa Rady Ministrów.
Nie mając jednak złudzeń co do poczucia odpowiedzialności Pani Minister i całego rządu premiera Donalda Tuska, uważam, że oczywistym wnioskiem powinno być natychmiastowe wycofanie z polskich szkół przedmiotu edukacja zdrowotna z jego obecnie obowiązującą podstawą programową.
To, co się w tej sprawie stało, każe także zastanowić się głębiej i w sposób kompleksowy nad treściami nauczania młodego pokolenia w polskich szkołach, by – korzystając z doświadczenia i tradycji – odpowiedzieć jak najlepiej i obiektywnie, bez ideologii i partyjnej polityki, na wyzwania współczesności i dającej się zdefiniować przyszłości.
W tym celu warto odwołać się m.in. do doświadczeń, koncepcji i opinii byłych ministrów i wiceministrów edukacji narodowej, którzy pełnili swoje funkcje w ramach sprawowania władzy przez różne opcje polityczne w okresie ostatniego trzydziestopięciolecia po odzyskaniu przez Polskę suwerenności. Jeżeli propozycja ta zostałaby przyjęta, jako wiceminister edukacji i nauki w latach 2005/2006 deklaruję gotowość do podjęcia takiej wspólnej refleksji.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 907), proszę Panią Minister o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
- Czy wobec odrzucenia przez większość rodziców i uczniów przedmiotu edukacja zdrowotna wycofa go Pani w obecnym kształcie programowym z polskich szkół?
- Czy zechce Pani Minister skorzystać, w imię dobra edukacji młodego pokolenia Polaków, z doświadczeń, koncepcji i opinii byłych ministrów i wiceministrów edukacji narodowej z różnych opcji i ugrupowań politycznych, aby wypracować przy ich pomocy i wskazanych przez nich ekspertów przyszłościowy model kształcenia i wychowania uczniów w polskich szkołach?
- Dlaczego Pani Minister podpisuje rozporządzenia jako „minister edukacji”, podczas gdy organ administracji rządowej o takiej nazwie nie istnieje, a Pani została powołana przez prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na stanowisko ministra edukacji narodowej, a nie ministra edukacji? Można domniemywać, że rozporządzenia takie są nielegalne i nie mają mocy obowiązującej, bo zostały wydane przez nieistniejący organ państwowy. Dlaczego przeszkadza Pani przymiotnik „narodowej” w nazwie resortu, którym Pani kieruje?
Komentarze do interpelacji