Interpelacja #14589 - Interpelacja w sprawie współpracy polsko-ukraińskiej w obszarze wykrywania, zwalczania i zapobiegania aktom terroru, sabotażu i dywersji

Interpelacja w sprawie współpracy polsko-ukraińskiej w obszarze wykrywania, zwalczania i zapobiegania aktom terroru, sabotażu i dywersji Panie Ministrze, w dniu 15 listopada 2025 r. na trasie kolejowej nr 7 Warszawa Wschodnia-Dorohusk w okolicach stacji Mika w powiecie garwolińskim doszło do uszkodzenia fragmentu torowiska, co jak ustalono w ramach śledztwa prowadzonego przez Mazowiecki Wydział Zamiejscowy Departamentu ds. Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w Warszawie było najprawdopodobniej wynikiem aktu sabotażu. W toku tych czynności prowadzonych w kierunku przestępstwa kwalifikowanego z art. 130 par. 7 K.k., art. 174 par. 1 K.k. i art. 171 par. 1 K.k. zidentyfikowano dwóch obywateli Ukrainy podejrzewanych o przygotowanie i przeprowadzenie tego aktu terroru. Jak wynika z treści komunikatów publikowanych przez Prokuraturę Krajową obaj podejrzani byli wcześniej znani władzom ukraińskim jako osoby realizujące na zlecenie rosyjskich służb bezpieczeństwa akty dywersji na terenie Ukrainy. Pomimo tego udało im się przedostać do Polski, dokonać zamachu i opuścić terytorium RP posługując się przy tym paszportami zawierającymi ich oryginalne dane osobowe. W związku z powyższym zwracamy się z prośbą o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: Dlaczego pomimo obowiązywania umowy między rządem Rzeczypospolitej Polskiej a rządem Ukrainy o współpracy w zakresie zwalczania przestępczości zorganizowanej, podpisanej w Kijowie w dniu 3 marca 1999 roku polskie władze nie dysponowały wyprzedzającymi informacjami nt. podejrzanych o dokonanie ww. aktu terroru? Warto przypomnieć, że artykuł 2 pkt 1 cytowanej umowy zobowiązuje strony do wymiany informacji nt. osób podejrzewanych o działalność w zorganizowanych grupach przestępczych. Jakie zmiany dotyczące dotychczasowych zasad i trybu wymiany informacji w obszarze wykrywania, zwalczania i zapobiegania różnym formom przestępczości zorganizowanej wniosła umowa podpisana we Lwowie w dniu 11 grudnia 2025 r. przez ministrów spraw wewnętrznych Polski i Ukrainy? Czy w okresie przed 15 listopada 2025 roku, tj. prawdopodobną datą uszkodzenia torowiska na trasie kolejowej nr 7 w miejscowości Mika, którakolwiek z polskich służb odpowiedzialnych za zwalczanie i rozpoznawanie przestępczości zorganizowanej lub transgranicznej dysponowała oficerem łącznikowym akredytowanym przy odpowiednich władzach ukraińskich? Czy przed 15 listopada 2025 r. służby ukraińskie, odpowiedzialne za zwalczanie przestępczości zorganizowanej lub transgranicznej dysponowały oficerem łącznikowym akredytowanym w Polsce? Z poważaniem

Odpowiedź na interpelację w sprawie współpracy polsko-ukraińskiej w obszarze wykrywania, zwalczania i zapobiegania aktom terroru, sabotażu i dywersji Warszawa, 23-02-2026 Szanowny Panie Marszałku, w odpowiedzi na interpelację numer 14589 Pana Posła Jarosława Krajewskiego oraz grupy Posłów [1] w sprawie współpracy polsko-ukraińskiej w obszarze wykrywania, zwalczania i zapobiegania aktom terroru, sabotażu i dywersji , uprzejmie przedstawiam informacje, pozostające w zakresie właściwości ministra spraw wewnętrznych i administracji. W pierwszej kolejności należy wskazać, że ochrona państwa przed planowymi i zorganizowanymi działaniami, które mogą stwarzać zagrożenie dla niepodległości lub porządku konstytucyjnego Rzeczypospolitej Polskiej, zakłócić funkcjonowanie struktur państwowych bądź narazić na szwank podstawowe interesy kraju, należy do zadań Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Natomiast odnosząc się do zagadnienia dotyczącego zmian w zasadach i trybie wymiany informacji w obszarze wykrywania, zwalczania i zapobiegania różnym formom przestępczości zorganizowanej informuję, że 11 grudnia 2025 r. Ministrowie spraw wewnętrznych Pan Marcin Kierwiński i Pan Ihor Kłymenko podpisali we Lwowie umowę między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Gabinetem Ministrów Ukrainy o współpracy w zwalczaniu przestępczości (dalej: umowa ). Nowa regulacja zastąpi poprzednią umowę zawartą przez oba kraje w 1999 r. [2] Umowa tworzy efektywniejsze ramy prawne współpracy służb obu krajów m.in. w obszarze zapobiegania i przeciwdziałania zagrożeniom bezpieczeństwa i porządku publicznego. Określa ona szeroki katalog przestępstw objęty współpracą oraz kompetencje współdziałających służb, stosownie do wewnętrznych uregulowań Państw Stron. Współpraca obejmuje także obszar wykroczeń. Nowa umowa zapewni skuteczniejszą współpracę na terenach przygranicznych poprzez wskazanie właściwych organów układających się Stron. Wprowadza ona również szereg innych uregulowań, w tym dotyczących przekazywania osób na granicy, wymiany oficerów łącznikowych, tworzenia wspólnych grup roboczych, współpracy szkoleniowej czy wizyt studyjnych. Zgodnie z art. 4 ust. 1 umowy , w ramach współpracy, właściwe organy Państw Stron, na zasadzie wzajemności i nieodpłatnie, będą na uzasadniony wniosek, przekazywać niezbędne informacje, w tym m.in.: mogące przyczynić się do zapobiegania, wykrywania, zwalczania przestępstw oraz ścigania ich sprawców, z zakresu ewidencji kierowców i operatorów bezzałogowych statków powietrznych, o nielegalnym obrocie środkami odurzającymi, o nielegalnym wytwarzaniu, przechowywaniu, zbycie lub transporcie w celach zbytu towarów akcyzowych, o szlakach i skali nielegalnej migracji oraz o zjawiskach migracyjnych, przyczyniające się do identyfikacji rzeczy, w szczególności broni, amunicji i materiałów wybuchowych, o planowanych i popełnionych zamachach terrorystycznych, o metodach i technikach działaniach sprawców tych zamachów lub osób podejrzanych o ich popełnienie oraz o ugrupowaniach lub organizacjach terrorystycznych planujących lub popełniających przestępstwa na szkodę ważnych interesów jednej ze Stron. Właściwe organy Państw Stron, zgodnie z art. 4 ust. 2 umowy , mogą z własnej inicjatywy dostarczać lub wymieniać inne informacje w zgodzie z przepisami prawa wewnętrznego swojego Państwa. Umowa wprowadza również kilka zmian w zakresie prowadzonej wymiany informacji, poprzez: rozbudowanie zakresu wymiany informacji, tj. uwzględnienie informacji dotyczących powiązań między sprawcami przestępstw, osobami podejrzanymi o popełnienie przestępstw, pokrzywdzonymi i świadkami oraz środowiskiem, w którym przebywają; rozszerzenie katalogu wymienianych informacji o takie, które mogą przyczynić się do identyfikacji rzeczy, w szczególności broni, amunicji i materiałów wybuchowych oraz informacje o ich aktualnych i poprzednich właścicielach lub posiadaczach, jak również o próbkach materiałów wybuchowych i innych materiałów niebezpiecznych. W tym miejscu należy jednocześnie zaznaczyć, że z uwagi na fakt, iż umowa nie została jeszcze ratyfikowana, jej postanowienia nie mają obecnie mocy prawnej. Warto przy tym podkreślić, że Policja na bieżąco prowadzi wymianę informacji na szczeblu międzynarodowym w zakresie rozpoznawania i ustalania sprawców przestępstw. Wymiana informacji odbywa się na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 września 2011 r. o wymianie informacji z organami ścigania państw członkowskich Unii Europejskiej, państw trzecich, agencjami Unii Europejskiej oraz organizacjami międzynarodowymi [3] . Wymiana informacji ze stroną ukraińską jest prowadzona przez punkt kontaktowy, przy wykorzystaniu kanałów międzynarodowej współpracy policyjnej, tj. Interpol, Europol oraz za pośrednictwem oficerów łącznikowych. W uzasadnionych przypadkach wniosek strony ukraińskiej przekazywany jest również właściwym polskim podmiotom uprawnionym. Współpraca polskiej i ukraińskiej Policji ma charakter stały i jest dostosowywana do nowych zagrożeń oraz dynamicznie zmieniających się uwarunkowań bezpieczeństwa. Natomiast funkcjonariusze Straży Granicznej realizują czynności służbowe w oparciu o dostępne bazy danych – zarówno krajowe (m.in. wykaz cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, Krajowy System Informacyjny Policji), jak i międzynarodowe (m.in. SIS [4] , VIS [5] oraz bazy danych Interpolu i Europolu). Systemy te są zasilane danymi przekazywanymi przez właściwe instytucje państwowe oraz organy ścigania innych państw. Straż Graniczna nie ma jednak bezpośredniego dostępu do krajowych baz danych innych państw. Tym samym informacje posiadane przez inne państwa o osobach mogących stwarzać zagrożenie, polskie służby mogą uzyskać tylko poprzez ich udostępnienie na zasadach określonych przepisami prawa. Dodatkowo informuję, że stanowiska zarówno oficera łącznikowego polskiej Policji, jak i Straży Granicznej akredytowanych na Ukrainę są obsadzone, natomiast stanowiska oficerów łącznikowych ukraińskiej Policji i służby granicznej akredytowanych na Polskę pozostają nieobsadzone. Z poważaniem z up. Czesław Mroczek Sekretarz Stanu Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji [1] Pani Poseł Małgorzaty Wassermann, Pana Posła Waldemara Andzela, Pana Posła Marcina Porzucka, Pani Poseł Anny Baluch, Pana Posła Fryderyka Sylwestra Kapinosa i Pana Posła Jerzego Polaczka [2] Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy o współpracy w zakresie zwalczania przestępczości zorganizowanej , podpisana w Kijowie dnia 3 marca 1999 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 38, poz. 343, z późn. zm.) [3] Dz. U. z 2023 r. poz. 783, z późn. zm. [4] System Informacyjny Schengen [5] Wizowy System Informacyjny

Interpelacja w sprawie współpracy polsko-ukraińskiej w obszarze wykrywania, zwalczania i zapobiegania aktom terroru, sabotażu i dywersji

01Treść pytania

02Odpowiedzi Ministerstwa2 odpowiedzi

03Powiązane

Komentarze do interpelacji