Szanowni Państwo,
w związku z kolejnymi ujawnianymi w przestrzeni publicznej przypadkami rażących naruszeń prawa w tzw. schroniskach, azylach i „pogotowiach dla zwierząt", w tym prowadzeniem działalności bez wymaganych zezwoleń, przetrzymywaniem zwierząt w warunkach noszących znamiona znęcania się, a także wieloletnią bezczynnością lub nieskutecznością organów państwa, zwracam się z niniejszą interpelacją, dotyczącą systemowego charakteru tych patologii.
Doniesienia medialne opisują m.in.:
- funkcjonowanie placówek bez decyzji administracyjnych,
- gromadzenie setek zwierząt w skrajnie nieodpowiednich warunkach bytowych,
- brak stałej opieki weterynaryjnej,
- ujawnianie padłych zwierząt oraz nieprawidłowe postępowanie z odpadami pochodzenia zwierzęcego,
- wieloletnie postępowania karne bez prawomocnych rozstrzygnięć,
- powtarzające się interwencje organizacji społecznych przy bierności instytucji publicznych.
Istnienie patoschronisk czy nielegalnych schronisk nie ma charakteru incydentalnego, lecz wskazuje na systemową lukę w nadzorze, kontroli i egzekwowaniu prawa, a także na brak realnej koordynacji pomiędzy organami administracji, Inspekcją Weterynaryjną, Policją i prokuraturą. W praktyce oznacza to istnienie nielegalnego segmentu „opieki nad zwierzętami", który pozostaje poza skutecznym systemem nadzoru, a jednocześnie jest tolerowany przez organy państwa.
Opisane przypadki pokazują, że państwo nie posiada dziś spójnego i skutecznego systemu zapobiegania patologiom schroniskowym.
Brakuje:
- realnego nadzoru,
- szybkich i skutecznych sankcji,
- koordynacji między resortami,
- ochrony interesu publicznego, jakim jest zarówno dobrostan zwierząt, jak i bezpieczeństwo sanitarne obywateli.
W związku z powyższym serdecznie proszę o odpowiedzi na następujące pytania:
Ilu obiektów określanych jako schroniska, azyle lub przytuliska dla zwierząt dotyczy obecnie nadzór Inspekcji Weterynaryjnej?
Ile podmiotów na terenie kraju, które faktycznie pełnią funkcję schronisk lub miejsc stałego gromadzenia zwierząt, nie posiada wymaganych zezwoleń administracyjnych? Dlaczego?
W jaki sposób Inspekcja Weterynaryjna identyfikuje takie nielegalne placówki i dlaczego – mimo stwierdzonych naruszeń – nie dochodzi do natychmiastowego zakazu prowadzenia działalności?
Jakie konkretne sankcje grożą obecnie za prowadzenie schroniska lub azylu dla zwierząt bez zezwolenia?
Dlaczego obowiązujące przepisy dopuszczają sytuację, w której:
- nielegalne miejsce gromadzenia zwierząt może funkcjonować latami,
- kolejne kontrole nie skutkują decyzją o zamknięciu obiektu i odebraniu zwierząt?
Jakie są realne, mierzalne normy dobrostanu, które mogą stanowić podstawę decyzji administracyjnych i karnych, a nie wyłącznie uznaniowych ocen?
Czy ministerstwo planuje wprowadzenie:
- centralnego, publicznego rejestru legalnych schronisk i podmiotów uprawnionych do gromadzenia zwierząt,
- jednoznacznej zasady, że brak zezwolenia oznacza zakaz działalności,
- obowiązku natychmiastowej decyzji administracyjnej w przypadku ujawnienia prowadzenia takiej działalności bez podstawy prawnej,
- wprowadzenie obowiązkowych, cyklicznych kontroli,
- zaostrzenie sankcji administracyjnych za prowadzenie działalności bez zezwolenia,
- zmian ustawowych w zakresie definicji schroniska i działalności quasi-schroniskowej,
- wprowadzenie jednoznacznych standardów dobrostanu zapisanych w aktach rangi ustawowej lub wykonawczej, będących podstawą do interwencji dobrostanowych właściwych służb?
Jak ministerstwo ocenia skuteczność obecnego modelu nadzoru Inspekcji Weterynaryjnej nad schroniskami oraz czy planowane są zmiany organizacyjne lub legislacyjne wzmacniające realną egzekucję prawa?
Dlaczego państwo w praktyce ceduje ciężar wykrywania patologii na organizacje społeczne?
Jak ministerstwo ocenia skuteczność obecnego modelu ochrony zwierząt w kontekście schronisk i tzw. azylów?
Z wyrazami szacunku
Marta Stożek
```
Komentarze do interpelacji